Słowo na Niedzielę

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego (A) – 17 maja

Pierwsze Czytanie (Dz 1,1-11)
Czytanie z Dziejów Apostolskich
Pierwszą książkę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i nauczał od początku aż do dnia, w którym dał udzielił polecenie Apostołom, których sobie wybrał przez Ducha Świętego, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.
A podczas wspólnego posiłku przykazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca. Mówił: ”Słyszeliście o niej ode Mnie: Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym”. Zapytywali Go zebrani: ”Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?”. Odpowiedział im: ”Nie wasza to rzecz znać czas i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”.
Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy jeszcze wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: ”Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba”.

Psalm Responsoryjny: 47
R/. Pan wśród radości wstępuje do nieba

Wszystkie narody klaskajcie w dłonie,
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,
bo Pan Najwyższy i straszliwy,
jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków,
Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie,
śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi,
hymn zaśpiewajcie!
Bóg króluje nad narodami,
Bóg zasiada na swym świętym tronie.

Drugie Czytanie (Ef 1,17-23)
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan
Bracia: Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego. Niech da wam światłe oczy, byście wiedzieli, czym jest nadzieja, do której On wzywa, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przeogromna Jego moc względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem, wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym.
I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.

Śpiew przed Ewangelią (Mt 28,19.20)
Alleluja, alleluja, alleluja
Idźcie i nauczajcie wszystkie narody.
Ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata.

Tekst Ewangelii (Mt 28,16-20)
† Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jedenastu zaś uczniów udało się do Galilei, na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: «Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».

Dwa wniebowstąpienia, ale tylko jedno prawdziwe
(Dz 1, 1-11; Ef 1, 17-23; Mt 28, 16-20)

Cesarz Oktawian August zmarł w Noli 19 sierpnia 14 r. n.e., a już 17 września tegoż roku został ogłoszony przez senat jako divus Augustus i włączony do grona bogów państwowych. Wtedy to, jak zaświadcza poczciwy Swetoniusz, jeden z senatorów, Numeriusz Attikus, pod przysięgą zeznał, że widział wniebowstępującego Augusta.

16 lat później w palestyńskiej Jerozolimie, przed rzymskim prefektem Judei stanął Jezus Chrystus. Skazany przez żydowski Sanhedryn za bluźnierstwo, teraz  przed władzą rzymskiego okupanta jest oskarżony o wichrzycielstwo polityczne o to, że uważa się za króla. Do historii świata przeszedł dialog sędziego z Oskarżonym: Czy Ty jesteś Królem Żydowskim? Jezus odpowiedział: Czy mówisz to sam z siebie, czy też inni ci to o Mnie powiedzieli? Piłat odpowiedział: „Czy ja jestem Żydem? Twój naród i arcykapłani wydali mi ciebie. Co uczyniłeś?” Jezus odpowiedział: „Moje królestwo nie jest z tego świata. Gdyby było, mój lud walczyłby, aby mnie nie wydano Żydom. Ale moje królestwo nie jest z tego świata”. Piłat powiedział do Niego: „A więc jesteś królem?” Jezus odpowiedział: „Mówisz, że jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu” (J 18,33-37).

Jezus został skazany na ukrzyżowanie, a trzeciego dnia zmartwychwstał i spotykał się ze swoimi uczniami w swym uwielbionym ciele, można rzec w „namacalnym” dowodzie pozaziemskiej rzeczywistości. Spotykał się z tymi, którzy Go pokochali i w Niego uwierzyli, aby  na nich budować swoje królestwo, królestwo na tym świecie, ale nie z tego świata.

Dzisiaj jesteśmy, dzięki św. Łukaszowi, uczestnikami ostatniego ukazania się uczniom zmartwychwstałego Jezusa na Górze Oliwnej, podczas którego wstąpił do Nieba. Jestem wdzięczny Bogu, że znalazłem się w tym gronie pierwotnego Kościoła, że zostałem ochrzczony Duchem Świętym, że mam misję bycia świadkiem Jezusa.

Dziękuję Jezusowi za ustanowienie Eucharystii. Podczas przeistoczenia uobecnia się całe Jego dzieło zbawcze, również Jego śmierć, Jego zmartwychwstanie i Jego wniebowstąpienie.  Podczas każdej Mszy św. z wiarą wpatruję się we wstępującego do Nieba Chrystusa, przyjmuję misję, jaką mi daje i oczekuję Jego powtórnego przyjścia. Przyjmując Jezusa pod postacią chleba i wina mam już w sobie klucz do mieszkania, które przygotował mi w Niebie. Proszę w każdej Mszy świętej o dary Ducha Świętego. Bez Jego pomocy nie mogę się kreatywnie zmierzyć ze światem, który mnie otacza. Nie mogą dać świadectwa takiego, jakiego oczekuje ode mnie Ten, który mnie wybrał i Ten, który mnie posłał.

Dziękuję Jezusowi za to, że po każdej Mszy świętej mogę wrócić inny do mojej codzienności, którą rządzą po swojemu, następcy Oktawiana Augusta i ich słudzy. Wielu z nich jest przekonanych, że mają prawo do wszystkiego, nawet do zmiany bożych przykazań. Wielu z nich patrzy na Chrystusa tak, jak patrzył Piłat i mówią: Oto człowiek. Gdyby spojrzeli w historię Imperium Rzymskiego i historię innych mocarstw, po których nie ma już śladu i spojrzeli uczciwie na Kościół Chrystusowy, zobaczyliby boskość Tego, który go założył, i który nieustannie nim zarządza.

Choć napięcia między królestwami tego świata a królestwem Chrystusowym są wielkie na wszystkich możliwych  płaszczyznach, to jednak ostateczny wynik jest znany. Widać, jak Bóg nieustannie wpisuje go w historię tego świata. Królestwa tego świata upadają, królestwo Chrystusowe trwa i ciągle się rozwija. O tym ostatecznym wyniku powiedział sam Jezus przed Sanhedrynem, potwierdzając swą mesjańską godność, a sędziów doprowadzając do szału: zobaczycie Syna Człowieczego, siedzącego po prawicy Mocy i przychodzącego z obłokami nieba (Mk 14, 62).

Jezu, jeszcze raz dziękuję za ustanowienie Eucharystii i jeszcze raz proszę – Panie, przymnóż mi wiary!

Ks. Lucjan Bielas